Weegt u een Surinaamse toeristenkaart af tegen een Surinaams e-visum, dan komt de eerlijke bevinding eerst, want die scheelt u de vergelijking. De E-Tourist Card wordt aangeboden aan de houders van drie paspoorten: Cuba, de Dominicaanse Republiek en Venezuela. Voor bijna iedereen anders bestaat de keuze niet, en wat u werkelijk aanschaft is een derde product dat de meeste gidsen niet eens noemen: een Entry Fee-voucher.
Het korte antwoord, geteld uit de officiële landenlijst
Het visumportaal dat voor het Surinaamse ministerie van Buitenlandse Zaken wordt gevoerd, publiceert per land welke producten voor paspoorthouders beschikbaar zijn. Wij hebben die lijst geteld in de versie die het Internet Archive op 31 juli 2026 heeft vastgelegd, de jongste leesbare kopie. De lijst bevat 251 landen en gebieden, en die vallen in vier groepen uiteen:
- 216 staan vermeld met Entry Fee (Single + Multiple) / Business / Transit / Short Stay, 90 Days. Voor toerisme betalen deze reizigers een Entry Fee. Geen toeristenkaart, geen toeristenvisum.
- 21 staan vermeld met Tourist / Business / Transit / Short Stay, 90 Days. Deze reizigers hebben vóór het vliegen een visum nodig.
- 14 staan vermeld als Caricom Member State, Visa Exempt for all visas except Short Stay [MKV] visa, 90 Days.
- 3 dragen de woorden E-Tourist Card in hun regel: Cuba, de Dominicaanse Republiek en Venezuela. Die drie, en geen andere.
De vraag welke moet ik kiezen heeft voor een Nederlands, Belgisch, Amerikaans of Canadees paspoort dus een vlak antwoord. Het portaal noemt de Verenigde Staten van Amerika met All types of Passport en Entry Fee (Single + Multiple) / Business / Transit / Short Stay, 90 Days; bij Nederland staat dezelfde productregel. Er is niets te kiezen: voor een vakantie in Suriname koopt u een Entry Fee-voucher.
Hoe de kaart van 51 nationaliteiten naar drie kromp
De vergelijking klopte vroeger wel, en daarom gaat hij nog rond. Toen VFS Global en het ministerie van Buitenlandse Zaken de dienst lanceerden, in een persbericht gedateerd Paramaribo, 15 april 2019, noemde dat bericht 51 landen waarvan de burgers in aanmerking kwamen voor een E-Tourist Card — de Verenigde Staten, Canada, Nederland en een groot deel van Europa daaronder — en stond er dat de kaarten valid for a period of 90 days for a single visit waren. Daarna gebeurden er twee dingen, en het ministerie zet ze zelf op papier.
In 2022 gold, in de woorden van het ministerie zelf: het visum werd wereldwijd afgeschaft en vervangen door een Entry Fee. Reizigers vragen geen visum meer aan, maar moeten de Entry Fee betalen en de voucher tonen bij de incheckbalie van hun luchtvaartmaatschappij. Daarna kwam in 2023 de visumplicht terug voor 21 landen, en voor drie van die landen kwam de toeristenkaart mee terug.
Een gids die op de lancering van 2019 is geschreven, is daarom niet alleen verouderd. Hij wijst u op een product dat uw paspoort niet meer krijgt aangeboden.
De juridische stap daarachter is gepubliceerd. S.B. 2023 no. 76, een beschikking van de minister van Buitenlandse Zaken van 9 mei 2023 no. 4002, voegt een nieuw lid 5 toe aan artikel 2 van de Visum-Instructie 1983 en verklaart met ingang van 1 mei 2023 de toeristenkaart weer van toepassing op Cuba, de Dominicaanse Republiek, Venezuela en India, en de visumplicht op Afghanistan, Bangladesh, Pakistan, Nepal, Sri Lanka, Angola, Ghana, Kameroen, Kenia, Nigeria, Zambia, Zuid-Afrika, Eritrea, Somalië, Egypte, Syrië en Tunesië. Zeventien plus vier maakt de eenentwintig.
Diezelfde beschikking vermeldt dat de Entry Fee voor reizigers die visumvrij mogen inreizen is verhoogd naar US$ 50 of Euro 50, en daar komt een bedrag vandaan dat u misschien hebt gezien. Vijfentwintig dollar is niet, en was nooit, de prijs van een toeristenkaart: het was de oorspronkelijke Entry Fee, vastgesteld bij beschikking van 24 juni 2022, en het tariefbesluit van 22 januari 2024 heeft die verdubbeld. Noemt een gids u 25, dan haalt die een vervallen Entry Fee onder de verkeerde naam aan.
Wat de 21 visumlanden bovenop het visum moeten tonen
Dit is het deel van het verschil dat het meest uitmaakt en het minst wordt opgeschreven. De gepubliceerde inreisvoorwaarden van het ministerie, geldend per 1 mei 2023, eisen van iedereen een paspoort met minimaal zes maanden geldigheid, een geldig visum of een Entry Fee-voucher, evidence of having sufficient funds to cover the entire stay, en een gelekoortsbewijs als u aankomt binnen zes dagen na vertrek uit of doorreis via een besmet of endemisch gebied. Paspoorthouders van de 21 landen moeten daarnaast:
- Een garantiebrief of uitnodiging overleggen van een bij de Kamer van Koophandel ingeschreven bedrijf, of van een persoon in Suriname.
- Bewijs van een betaalde hotelreservering voor het hele verblijf tonen, voor toeristische of zakelijke doeleinden.
Die twee eisen gelden niet voor Entry Fee-reizigers. Dat is, veel meer dan de naam op het document, het werkelijke verschil in wat een reis u aan papierwerk kost.
Waar de officiële bronnen elkaar tegenspreken
Wij gaan dit niet gladstrijken, want u kunt degene zijn die erop vastloopt.
- India. De beschikking van 2023 noemt India bij de toeristenkaart. De bekendmaking waarmee het ministerie de kaart herintroduceert, noemt alleen Cubaanse, Dominicaanse en Venezolaanse paspoorten. De eigen landenlijst van het portaal geeft India een Tourist-visum en geen E-Tourist Card. Drie officiële bronnen, drie standpunten.
- De link in de bekendmaking van het ministerie zelf mist een letter en wijst naar een domein dat niet bestaat. Neem het portaaladres over uit de bekendmaking van augustus 2026, niet van die pagina.
Spreken officiële bronnen elkaar tegen, dan is de bron waarop u handelt die welke aan de incheckbalie wordt gelezen, en de luchtvaartmaatschappij leest het portaal. Vraag het ministerie of een Surinaamse vertegenwoordiging schriftelijk na als uw nationaliteit in dat gat valt.
Eén ding dat ze allemaal delen: de grens zit op het verblijf, niet op het document
Elke regel in de landenlijst van het portaal eindigt, in alle vier groepen, op 90 dagen. De entry-fee-pagina geeft de maximale verblijfsduur als 90 dagen voor een enkele binnenkomst, en hetzelfde voor een multiple-voucher waarvan de eigen geldigheid drie maanden is. Plant u langer dan 90 dagen, dan is geen enkele versie van dit document uw antwoord; een verblijfsvergunning is dat, en die loopt via de Hoofdafdeling Vreemdelingenzaken onder het ministerie van Justitie, niet via het visumportaal. De eigen publieksinformatie daarvan zegt dat u om legaal in Suriname te verblijven over een geldige verblijfsvergunning moet beschikken en dat de aanvraag digitaal op hun website wordt ingediend.
Wat expats moeten weten
- De E-Tourist Card is er voor drie paspoorten: Cuba, de Dominicaanse Republiek en Venezuela.
- 216 van de 251 vermelde landen krijgen een Entry Fee, en dat is wat de meeste lezers van deze pagina aanschaffen.
- De lijst van 51 landen uit 2019 is geschiedenis. Beschouw elke gids die daarop is gebouwd als onbruikbaar.
- 21 landen zijn visumplichtig op grond van S.B. 2023 no. 76, van kracht sinds 1 mei 2023.
- Die 21 hebben ook een garantiebrief en een betaalde hotelreservering nodig. Entry Fee-reizigers niet.
- Een genoemd bedrag van 25 dollar is een vervallen Entry Fee, geen prijs van een toeristenkaart. Het tariefbesluit van 22 januari 2024 stelt US$ 50 of Euro 50.
- Er is geen gepubliceerd tarief dat wij konden lezen voor het e-visum of de toeristenkaart zelf. Zie het volgende kopje.
- Negentig dagen is bij alle varianten het plafond. Langer betekent een verblijfsvergunning, via een ander ministerie.
Wat niet is gepubliceerd, en waar u het vraagt
Wij kunnen u de prijs van een e-visum of van een toeristenkaart niet geven, omdat niemand die publiceert op een plek waar wij hem konden lezen. De beschikking van 2023 verwijst voor die bedragen naar het Staatsbesluit Heffing Kanselarijrechten. De tarieftabel die wij in die keten konden lezen, het besluit van 22 januari 2024, regelt alleen de Entry Fee en de vergoedingen voor het PSA-document. De keten noemt een verdere wijziging, S.B. 2024 no. 114, en dat Staatsblad staat niet op de eigen juridische informatiesite van de staat, gemeten op 25 oktober 2026. De tarievenpagina van het portaal is een door JavaScript gevulde pagina en laat in het archief geen leesbare tabel achter. Vraag het bedrag dus schriftelijk na bij de servicedesk van het portaal of bij een Surinaamse ambassade of consulaat-generaal, en begroot niet op een getal uit een gids.
Nog één meting die uw tijd waard is. Op 25 oktober 2026 hebben wij de adressen getest die voor deze dienst rondgaan. evisa.gov.sr en suriname-evisa.org gaven helemaal geen verbinding, zelfs geen foutpagina. vfsglobal.com/suriname antwoordt wel, maar wat daar wordt geleverd is het eigen Page Not Found-scherm van VFS Global. De bekendmaking van het ministerie van 10 augustus 2026 zegt dat na een platformmigratie één adres het officiële is en dat de voorheen gebruikte webpagina is niet langer actief. Gebruik dat ene adres, dat hieronder staat.
Waar u het controleert
De landenlijst, de productnamen en het plafond van 90 dagen komen uit de eigen landenlijst van het Suriname eVisa-portaal en de pagina's single entry en multiple entry, gelezen uit vastleggingen van het Internet Archive van 31 juli en 23 september 2026; het live portaal op suriname.vfsevisa.com gaf op 25 oktober 2026 vanaf twee netwerken een Cloudflare-toegangscontrole op onze verzoeken, terwijl het Archive een geslaagde vastlegging van 2 oktober 2026 heeft, dus een reiziger met een gewone browser komt er vermoedelijk wel in. De lijn van 2019 naar 2023 is de eigen toelichting op de visum- en toeristenkaartprocedure van het ministerie. De wettelijke stap is S.B. 2023 no. 76 en het Entry Fee-tarief staat in het tariefbesluit van 22 januari 2024. De inreisvoorwaarden en de extra documenten voor de 21 landen zijn de instructies van het ministerie per 1 mei 2023. De lijst van 51 landen komt uit het lanceringsbericht van VFS Global van 15 april 2019. De herintroductie van de kaart is de bekendmaking van het ministerie; de route naar een verblijfsvergunning loopt via Vreemdelingenzaken. Alles gelezen op 25 oktober 2026.
